2nd anniv

Two years ago, a young writer first known as “The Story Teller” launched the Kahapon Pa Ako Gising blog (a.k.a. KPAG) as an advanced birthday gift to someone special. The Story Teller compiled some of his best-written works and published them on this blog site. He added some borrowed photos from Corinne to make his posts more presentable. Another writer joining him was his close friend Lady Asteria who usually writes dark-themed poems fit for what the blog is truly all about.

The Story Teller later renamed himself as El Mañana and, eventually, Clover Lark while Lady Asteria also renamed herself to Asterial Goblyne. The KPAG writing staff grew throughout the years, encouraging young writers to express their feelings through writing.

Today, over 200 literary works have been posted by various writers of the KPAG team. With stories and poems of different genres varying from love, horror, and sex, visitors of this site (old or new) will never run out of enjoyable posts to read.

Thank you so much for two years of never-ending support! We hope that you could stay with us as our blog continues to grow. And hopefully, in the near future, this blog would get the recognition it deserves.

Without you, readers, this blog would be worthless. ♥

— Clover Lark


Like us on Facebook: fb.com/KahaponPaAkoGising

Happy 2nd Anniversary, Kahapon Pa Ako Gising!

Ang Tanging Gusto Kong Sabihin Sa’yo

“Ikaw ang buhay ko” katagang ayaw kong sabihin sayo
“Ikaw ang mundo ko” kabaliwang hindi ko ipaparamdam sayo
“Masaya ako sayo” oo pero hindi oras-oras at minuminoto
“Ikaw lang ang laman ng puso ko” ngunit hindi yan totoo

Ayaw kong mamulat ka sa paasang mundo
Ayaw kong mabuhay ka sa imahinasyon
Hayaan mong reyalidad ang ibigay ko sayo
Kaya’t pag sinabi kong “mahal kita,” ayun na yun!


Featured image by everydei

Ang Paru-Paro sa Mukha ni Mama

Linggo ng umaga. Isang ama ang gumising at nagluto ng almusal. Nagprito siya ng hotdog at itlog na paborito ng kanyang anak na babae. Kinuha niya ang bahaw na kanin sa pridyidir at isinangag ito sa kawali. Nang matapos siya ay pumunta siya sa kwarto ng anak upang ito’y gisingin.
“Gising na, anak,” sabi ng ama sa kanyang anak.
“Good morning, papa,” naaalimpungatan pa ang bata.
“Good morning din, anak. Oh, bumangon ka na; nagluto ako ng paborito mo. Bilisan mong bumangon dahil pupuntahan natin si mama ngayon”
“Talaga po ba?” ngumiti ang bata. “Yehey!”
Dali-daling bumangon ang batang babae at pumunta sa hapagkainan upang kumain na ng almusal. Masaya siya dahil makikita na niya ulit ang kanyang ina. Matagal na kasi niya itong hindi nakikita.

Matapos nilang kumain ay pinaliguan na ng ama ang kanyang anak. Binihisan niya ito ng magandang damit at tinirintasan ang buhok. Siya rin ay nagbihis ng disenteng polo at pinabanguhan ang sarili. Nang sila’y matapos sa pag-aayos sa sarili ay sumakay na sila sa kanilang kotse at nagtungo sa kanilang pupuntahan.

Tumigil muna sila para mamili sa isang tindahan ng bulaklak. Pinagmasdan ng bata ang magagandang mga bulaklak na naka-display sa harap ng tindahan. Mayroong mga rosas, daisy, at marami pang iba, Pero ang namukod tangi sa kanyang mga mata ay ang paborito niyang daffodil na kakasibol pa lamang.
“Papa, gusto ko ‘yun oh!” itinuro niya ang daffodil.
Hawak ng kanyang ama ang isang palumpon ng carnation na napili niyang bilhin.
“Ale, isa na rin pong maliit na buoquet doon sa bulaklak na tinuturo ng anak ko,” ang sabi niya sa tindera.
Kinuha ng tindera ang isang namumukadkad na palumpon ng daffodil at ibinigay ito sa bata. Tuwang tuwa ang batang babae nang matanggap niya ang palumpon ng daffodils. Inamoy niya ito at nagpasalamat sa kanyang ama na nagbabayad sa tindera.
“Thank you po, papa! Matutuwa rin si mama sa ibibigay niyo sa kanya,” ang sabi niya.
“Para kanino ba ‘yang mga bulaklak na ‘yan?” tanong ng kanyang ama.
“Para po kay mama,” sagot ng bata. “Sasabihin ko sa kanya na paborito ko ‘tong bulaklak na ito.”
“Sigurado akong matutuwa siya kapag nakita niya iyan,” napangiti ang kanyang ama.

Continue reading

Extra Rice

Akala ko kuntento na ako sa’yo
Kailangan ko pa pala ng bago
Humiling ako ng isa pang katulad mo
Mas mainit pa sa ipinaramdam mo

Kaso hindi rin pala agad darating
Naghintay ako hanggang sa bumaba ang kinain
Unti-unting lumamig ang ulam na hinain
Busog na pala ako nang ito’y dumating

June 20, 2016

Hubaran Mo Ako

Hinubad ko ang aking damit na babad sa pawis mula sa aking huling workout session. Humarap ako sa salamin. Nakita ko ang isang diyosang ubod ng ganda ang katawan. Leeg na kaynipis. Dibdib na kaylaki. Beywang na kaysikip. Balakang na kaylapad. Pwet na kaytambok. Binti na kaytikas. Ako na nga ito. Ilang taon kong hinintay ‘to. Ilang taon akong nag-diet, nag-jogging, nag-sit-up, at kung ano pang klase ng ehersisyo para lang sa araw na ‘to. Sa wakas, nabawasan na ng 72 kilos ang timbang ko, nabawasan na rin ng 12 inches ang waistline ko, at higit sa lahat, maganda at malaki na ang pwet at dibdib ko! Ilang taon kong pinaghandaan ito. Sana naman ngayon, matanggap na niya ako.

Continue reading