Rogue Lips

Ah, my lips. My everlasting luscious lips. For a long time, I have longed to have my lips to be as red as the purest drop of blood. Something that even the Kardashians would envy of having.

It was Friday night. I was busy applying my make-up on my pretty face. Carefully, I put some lip-gloss on my lips, wanting them to be as shiny as polished ruby.
“Hey, gorgeous!” I said to myself as I puckered my freshly-glossed lips.

Suddenly, my phone rang. It was one of my girls calling.
“Hey, girl!” she said. “Where are you? We’re already in the club. Hurry up!”
“Yas, yas,” I said while wiping the excess lip-gloss from my lips. “The princess is almost done. Just applying some lipstick on my lips.”
“You always take a long time putting on some lipstick,” my friend complained. “Would ya hurry your ass up?”
“Fine, fine.”
Just as I was about to end the call, I noticed something sticking out of my lips. It was a bit of dry skin. Well, I don’t want anything sticking out of my lower lip, so I pulled it out. I know it’s just small, but damn, it hurts. It left a tiny wound on my lip, which also bled for a tiny amount. I don’t mind wiping it away if it makes my lips appear more reddish.

I hurried up and went to the club as soon as I finished putting on the last layer of my bloody red lipstick. I arrive at the nightclub after a 30-minute ride and joined up with my friends.
“Hey, gals!” I greeted with my hands raised to give them a hug. “The princess is here!”
We hugged and kissed each other’s cheeks as welcome. Each of us grabbed a drink and enjoyed the wild night beneath the darkness and the laser lights.
“What are we waiting for?” one of the girls said. “Let’s go get some boys!”
And in a moment, the night just went wilder than it already was.

Continue reading

Papa, Nasaan Ka Na?

Papa, nasaan ka na?
Hinihintay ka na ni mama
Sabi mo, uuwi ka na
Bakit hanggang ngayon, wala ka pa?

Papa, nasaan ka na?
Nag-aalala na ngayon si mama
Hindi mo raw kasi sinasagot
Ang mga tawag niyang para sa’yo

Papa, hindi namin alam
Ang nangyayari sa’yo
Papa, bakit mo kami ginaganito?

Papa, ano ba’ng problema mo?
Bakit ‘di namin alam ang nangyayari sa’yo?
Sana’y ikaw ay nagsabi
Para wala kaming iniintindi

Papa, ano ba’ng problema mo?
Hindi namin alam kung ano’ng meron sa’yo?
Ano ba’ng pumasok sa isip mo
At kami ngayo’y iniiwasan mo?

Continue reading

Bayang Magiliw

Isang misteryosong lalaking nakasuot ng jacket ang pumasok sa mall kanina at biglang ikinanta nang malakas ang pambansang awit ng Pilipinas. Nagtinginan ang mga tao sa kanya at ang iba ay inirecord nila ang pangyayari sa kanilang phone cameras. Nang siya’y nalalapit na sa huling bahagi ng awitin, “Ang mamatay nang dahil sa’yooo!!!”, isang malakas na pagsabog ang narinig sa isang bahagi ng mall. Continue reading

Patikim Ako, Kuya

Palagi kong naaalala ang sinasabi sa akin ng kapatid ko sa tuwing binibilhan kami ng pagkain ng aming nanay.
“Patikim ako, kuya.”
Oo, palagi kong naririnig iyan. Kahit na pareho kaming binilhan ng pagkain ng nanay namin, lalapit pa rin siya at hihingi sa kinakain ko.
“Binilhan ka na nga ni nanay, oh!” reklamo ko minsan. “Bakit mo pa kailangan humingi?”
“Eh kasi, hindi ko pa ‘yan natitikman,” katwiran niya palagi.
Hindi naman ko naman siya kayang tanggihan dahil baka magtampo siya at isumbong pa ako kay nanay. Kaya wala tuloy akong magagawa kundi ang ipatikim sa aking kapatid ang kinakain ko

Continue reading

Happy 2nd Anniversary, Kahapon Pa Ako Gising!

2nd anniv

Two years ago, a young writer first known as “The Story Teller” launched the Kahapon Pa Ako Gising blog (a.k.a. KPAG) as an advanced birthday gift to someone special. The Story Teller compiled some of his best-written works and published them on this blog site. He added some borrowed photos from Corinne to make his posts more presentable. Another writer joining him was his close friend Lady Asteria who usually writes dark-themed poems fit for what the blog is truly all about.

The Story Teller later renamed himself as El Mañana and, eventually, Clover Lark while Lady Asteria also renamed herself to Asterial Goblyne. The KPAG writing staff grew throughout the years, encouraging young writers to express their feelings through writing.

Today, over 200 literary works have been posted by various writers of the KPAG team. With stories and poems of different genres varying from love, horror, and sex, visitors of this site (old or new) will never run out of enjoyable posts to read.

Thank you so much for two years of never-ending support! We hope that you could stay with us as our blog continues to grow. And hopefully, in the near future, this blog would get the recognition it deserves.

Without you, readers, this blog would be worthless. ♥

— Clover Lark


Like us on Facebook: fb.com/KahaponPaAkoGising

Ang Paru-Paro sa Mukha ni Mama

Linggo ng umaga. Isang ama ang gumising at nagluto ng almusal. Nagprito siya ng hotdog at itlog na paborito ng kanyang anak na babae. Kinuha niya ang bahaw na kanin sa pridyidir at isinangag ito sa kawali. Nang matapos siya ay pumunta siya sa kwarto ng anak upang ito’y gisingin.
“Gising na, anak,” sabi ng ama sa kanyang anak.
“Good morning, papa,” naaalimpungatan pa ang bata.
“Good morning din, anak. Oh, bumangon ka na; nagluto ako ng paborito mo. Bilisan mong bumangon dahil pupuntahan natin si mama ngayon”
“Talaga po ba?” ngumiti ang bata. “Yehey!”
Dali-daling bumangon ang batang babae at pumunta sa hapagkainan upang kumain na ng almusal. Masaya siya dahil makikita na niya ulit ang kanyang ina. Matagal na kasi niya itong hindi nakikita.

Matapos nilang kumain ay pinaliguan na ng ama ang kanyang anak. Binihisan niya ito ng magandang damit at tinirintasan ang buhok. Siya rin ay nagbihis ng disenteng polo at pinabanguhan ang sarili. Nang sila’y matapos sa pag-aayos sa sarili ay sumakay na sila sa kanilang kotse at nagtungo sa kanilang pupuntahan.

Tumigil muna sila para mamili sa isang tindahan ng bulaklak. Pinagmasdan ng bata ang magagandang mga bulaklak na naka-display sa harap ng tindahan. Mayroong mga rosas, daisy, at marami pang iba, Pero ang namukod tangi sa kanyang mga mata ay ang paborito niyang daffodil na kakasibol pa lamang.
“Papa, gusto ko ‘yun oh!” itinuro niya ang daffodil.
Hawak ng kanyang ama ang isang palumpon ng carnation na napili niyang bilhin.
“Ale, isa na rin pong maliit na buoquet doon sa bulaklak na tinuturo ng anak ko,” ang sabi niya sa tindera.
Kinuha ng tindera ang isang namumukadkad na palumpon ng daffodil at ibinigay ito sa bata. Tuwang tuwa ang batang babae nang matanggap niya ang palumpon ng daffodils. Inamoy niya ito at nagpasalamat sa kanyang ama na nagbabayad sa tindera.
“Thank you po, papa! Matutuwa rin si mama sa ibibigay niyo sa kanya,” ang sabi niya.
“Para kanino ba ‘yang mga bulaklak na ‘yan?” tanong ng kanyang ama.
“Para po kay mama,” sagot ng bata. “Sasabihin ko sa kanya na paborito ko ‘tong bulaklak na ito.”
“Sigurado akong matutuwa siya kapag nakita niya iyan,” napangiti ang kanyang ama.

Continue reading

Extra Rice

Akala ko kuntento na ako sa’yo
Kailangan ko pa pala ng bago
Humiling ako ng isa pang katulad mo
Mas mainit pa sa ipinaramdam mo

Kaso hindi rin pala agad darating
Naghintay ako hanggang sa bumaba ang kinain
Unti-unting lumamig ang ulam na hinain
Busog na pala ako nang ito’y dumating

June 20, 2016